PTSS

Posttraumatische stress stoornis, afgekort als PTSS, ontstaat ten gevolge van ingrijpende traumatische ervaringen die iemand heeft opgedaan. Sinds onderzoek in 1980 onder Amerikaanse Vietnamveteranen is PTSS officiëel opgenomen in het psychiatrische classificatiesysteem.

Militairen ervaren tijdens hun uitzending naar oorlogsgebied of vredesmissies soms dusdanig ingrijpende gebeurtenissen dat deze in een later stadium van hun leven verstrekkende gevolgen kunnen hebben. De klachten die deze veteranen ervaren kunnen zowel lichamelijk als psychisch zijn.

De angst en machteloosheid zoals ze deze tijdens de betreffende traumatische ervaring in oorlogssituatie hebben beleefd, blijft vervolgens in hun dagelijks leven steeds maar terug keren en beïnvloedt hun dagelijks functioneren. Deze klachten kunnen wijzen op een posttraumatische stress stoornis.

Bij veteranen met PTSS zie je vaak een breed scala aan symptomen. Vaak gaan mensen zich afsluiten (agorafobie of pleinvrees)  Ze proberen situaties te vermijden die aan het trauma doen herinneren. Dit leidt veelal tot emotionele vervlakking; mensen reageren alsof ze als het ware verdoofd zijn. Soms is er sprake van geheugenverlies, wat gezien kan worden als een beschermingsmechanisme tegen herinneringen die teveel angst oproepen. De gebeurtenissen zullen echter in volle hevigheid aanwezig blijven zolang ze niet goed zijn verwerkt. De mensen blijven dus onder spanning staan en zijn voortdurend waakzaam. Hierdoor zijn ze vaak prikkelbaar, schrikachtig en hebben last van nachtmerries/slaap- en concentratieproblemen. Veteranen kampen vaak met schuld- en minderwaardigheidsgevoelens, maar ook met agressie jegens hun directe omgeving.

Als je als militair een ingrijpende gebeurtenis meemaakt, vinden er vaak allerlei natuurlijke reacties plaats in je lichaam zoals hartkloppingen, zweten, ademhalingsstoornissen en vluchtneigingen. Dit is een normale reactie, als het ter plekke plaats vindt. Maar bij iemand met PTSS gaan deze verschijnselen niet over en houden ze aan tot ver na de uitzending. De bedreigende situatie is allang voorbij, maar voelt nog steeds alsof je er middenin zit. Het trauma wordt telkens herbeleefd in dromen of herinneringen. Een geluid of beeld kan de angstreactie in volle hevigheid oproepen en je kunt daarbij zelfs het gevoel hebben dat de gebeurtenis werkelijk opnieuw plaats vindt.

Bij veel andere gedragsstoornissen kun je dát wat je angst inboezemt vermijden, bij PTSS kan dit echter niet. Je draagt de gebeurtenissen bij je, wat voor een voortdurende spanning zorgt. Probleem is vaak, dat een veteraan vlak na thuiskomst meestal overvol zit met (traumatische) ervaringen, maar nog niet klaar is om dit direct met zijn gezin/sociale omgeving te delen. Echter op het moment dat hij een aantal weken/maanden verder is en hier wel voor open staat, blijkt dat de mensen om hem heen hier meestal geen interesse meer in hebben.

Om te kunnen overleven moet de traumatische gebeurtenis vaak diep weggestopt worden. De ernst en de aard van het trauma kunnen het soms onmogelijk maken om over de ernstige gebeurtenissen te praten. Daarbij komt dat veel militairen al ervaren hebben dat hun werk als militair vaak niet begrepen wordt door de burgermaatschappij, waardoor de drang om te vertellen nog minder wordt.

De emoties die met een trauma gepaard gaan, kunnen soms lang worden verdrongen. Nieuwe gebeurtenissen kunnen er echter voor zorgen dat ze, soms vele jaren later, alsnog tevoorschijn komen. Een posttraumatische stress stoornis kan dan ook op elk moment in je leven optreden. PTSS blijft vaak de rest van je leven bij je.

Wanneer de posttraumatische stress stoornis lang aanhoudt, kunnen de psychische problemen zich verder uitbreiden. Hierdoor kan men depressief worden, suïcidale gedachten krijgen of agressief worden. Omdat de traumatische gebeurtenis niet verwerkt wordt, blijft iemand als het ware opgesloten in zichzelf. Het is daardoor moeilijk om oprechte belangstelling voor anderen te tonen, waardoor bij omstanders vaak het beeld van een egocentrisch en asociaal persoon ontstaat.

Reacties zijn gesloten.